تعریف ذاکری

ذاکر به معنای یاد آورنده است و ذاکر به مداحی می گویند که یاد خدا و ذکر او را هم به یاد مردم آورد و هم خودش ذاکر باشد. یعنی فقط خودش ذاکر نباشد بلکه در خواندن، مردم را هم ذاکر قرار دهد؛ یعنی به یاد خدا و اهل بیت بیندازد. خواننده ای که تشریفاتی باشد و یا نقش ایفا کند کفایت نمی کند. هم خودش باید ذاکر باشد و به یاد خدا و اهل بیت باشد و هم دیگران را به ذکر دعوت کند.

اما اگر مقصود از ذاکری، ذکر اهل بیت باشد، یک معنای دیگر هم دارد. همه افراد باید ذاکر باشند و به یاد خدا. ولی ذکری که در مداحی هست، همان معنای اول را می دهد؛ منتهی فلسفه و ضرورتش این است که وقتی ما به یاد اولیای خدا باشیم خودمان هم خواهی نخواهی در مسیرشان قرار می گیریم و قدم برمی داریم. نتیجه اش این است که وقتی می خوانیم دل ها را به اهل بیت متصل می کند. چراکه اگر ذکرشان گفته نشود کم کم به فراموشی سپرده می شوند. ما نباید اهل بیت را فراموش کنیم و باید سیره شان را بگوییم تا غرق در اهل بیت باشیم.
ویژگی های یک ذاکر :

ویژگی یک ذاکر این است که وقتی او را می بینیم به یاد اهل بیت بیفتیم. اخلاق و مردم داری و عباداتش طوری باشد که انسان وقتی آنها را می بیند دلش نورانی شود. حتی یک مداح نباید فکر کند که فقط باید در منبر حرف خوب بزند. بلکه باید همیشه زبانش به خوبی ها مشغول باشد و هر کس یک مداح را دید بی اختیار یاد اهل بیت بیفتد. اگر بخواهیم از میان مداحان معاصر چنین کسانی را نام ببریم، امثال حاج حسین حسینی، حاج اکبر کاظمی و مرحوم علامه هستند. اینها حرکات و سکناتشان در مجالس معمولی هم این گونه بود و زمام مجلس را به دست می گرفتند و مطالبی از اهل بیت و خدا و قرآن می گفتند و می گویند. نمی گذارند یک لحظه از وقت جلسات به حرف های غیر اهل بیت بگذرد. در میان گذشتگان هم از کسانی مانند کمیت و فرزدق باید نام برد که در هرحالتی بودند دل شان با اهل بیت یکی بود و هرچه می گفتند به آن اعتقاد داشتند. الگوی ما مداحی است که به آن چه می گوید عقیده داشته باشد.

ارسال نظر

لطفا نظر خود را فارسی تایپ کنید