اشعار حضرت علی اصغر(ع)

مداحان اهل بیت(علیه السلام)

اهلبیت (علیهم السلام)

تاریخ : پنجشنبه ، ۱۰ آذر ۱۳۹۰ بازدید : ٤٣٤٩

بگو که یک‌شبه مردی شدی برای خودت (مرثیه)

بس کن رباب نیمه ای از شب گذشته است (مرثیه)

دیدنت در همه ی راه معما شده است (مرثیه)

اولین روز است بی گهواره میگردی علی

السلام علی الرضیع الصغیر – شعر روضه حضرت علی اصغر (ع)

زبانحال امام به تیر سه شعبه

حضرت علی اصغر(علیه السلام)

خندید به روی پدر آندم که رها شد

شعر سینه زنی حضرت علی اصغر

مطالب مرتبط :

- نوحه علی اصغر(ع)+سبک

بگو که یک‌شبه مردی شدی برای خودت و ایستاده‌ای امروز روی پای خودت

نشان بده به همه چه قیامتی هستی و باز در پی اثبات ادعای خودت

از آسمانیِ گهواره روی خاک بیفت بیفت مثل همه مردها به پای خودت

پدر قنوت گرفته تو را برای خدا ولی هنوز تو مشغول ربّنای خودت

که شاید آخر سیر تکامل حَلق‌ات سه جرعه تیر بریزی درون نای خودت

یکی به جای عمویت که از تو تشنه‌تر است یکی به جای رباب و یکی به جای خودت

بده تمام خودت را به نیزه‌ها و بگیر برای عمه کمی سایه در ازای خودت

و بعد، همسفر کاروان برو بالا برو به قصد رسیدن، به انتهای خودت

و در نهایت معراج خویش می‌بینی که تازه آخر عرش است، ابتدای خودت

سه روزِ بعد، در افلاک دفن خواهی‌شد کنار قلب پدر، خاک کربلای خودت

**********************************************************

**********************************************************

دیدنت در همه ی راه معما شده است

تو کجا نیزه کجا وای چه با ما شده است؟

دیدنت سخت ولی سخت تر از آن این است

باز م حرمله سر گرم تماشا شده است

باورم نیست که بالای سرم می خندی

دل من سوخته تر از دل لیلا شده است

ساربانی که نگین پدرت را دارد

چند روزی است در این قافله پیدا شده است

حجم تیری که علمدار زمین گیرش شد

باورم نیست که در حنجره ات جا شده است

کاش آرام رود قافله تا راه روی

بعد من نوبت لالایی زهرا شده است

کاش ارام رود تا که نیفتی از نی

ولی افسوس سر رأس تو دعوا شده است

نیزه داری که تو را می برد این را می گفت

باز هم زخم گلوی پسرت وا شده است

**********************************************************

**********************************************************

طفل شیرم شیر نه، تیر بلا را دوست دارم تشنه‌کامم، آب نه، دریای لا را دوست دارم از شب میلاد گفتم، با زبان بی زبانی عاشق کرب و بلایم، کربلا را دوست دارم

**********************************************************

باغبان آغوش خود را باز کرد فصلی از دیوان عشق آغاز کرد

گوهر دردانه را در جان کشید با خدایش اینچنین آواز کرد

داده ام قربانیان بی شمار عشق تو با من چنین اعجاز کرد

در میان گفتگو دستی ز کین تیر دیگر در کمانش ساز کرد

تیر آمد ناگهان بر گل نشست برگ برگش صحبت از یک راز کرد

نوگل زیبای باغ باغبان زخم بر حنجر برایش ناز کرد

از سه سو خون از گلویش میچکید آسمان را غرق در پرواز کرد

**********************************************************

ای تیر بلا شیشه ی جان را تو شکستی

وی پیک اجل قلب جهان را تو شکستی

چشمم به رهت بود ,رسیدی به سراغم

آیینه ی آیین زمان را تو شکستی

داغ علی اکبر به دمت گشته نشانه

خون گریه نما,چون که نشان را تو شکستی

از بوسه گه فاطمه تقبیل نمودی

گنجینه ی اسرار نهان را تو شکستی

قلبی که بود قلب همه عالم امکان

کاشانه به خود کردی و آن را تو شکستی

آن لحظه که اندر دل من جای گرفتی

یکباره دل عالمیان را تو شکستی

از نای دلم نغمه ی یا فاطمه خیزد

آخر به گلو بغض فغان را تو شکستی

تیری چو تو بر سجده گه سر سپهم خورد

پیشانی آن یار جوان را تو شکستی

بر اصغر من نیز از این تیر زد اعدا

زآن قلب رباب نگران را تو شکستی

زآن حنجر و زآن سجده گه وزین دل پر سوز

فریاد,که پیمانه ی جان را تو شکستی

**********************************************************

گریه نکن گل پسرم بخدا من شیر ندارم

ابی ندارم واسه تو جز اشکایی که می بارم

شاید بشه خودم برم از علقمه اب بیارم

شاید هنوز تومشک پاره ابی مونده

خجالت از توجونمو به لب رسونده

شعله ی خورشید لبای توروسوزونده

لایی لایی پسرم

تکون میدم گهوارتو همراه عمه زینب

اونقدر نگردون پسرم زبونتو دورلبت

الهی بارون بگیره تا که خنک بشه لبت

الهی که عوض بشه مسیر دریا

الهی وقتی که میری رو دست بابا

سفیدی گلوت علی جون نشه پیدا

لایی لایی پسرم

**********************************************************

گهواره تکان میخورد ٬ آرام نگیرد

از سینه خشکیده دگر کام نگیرد

حالا که شنیدست ندا ‌«ینصرنی» را

جز عزم به میدان ٬ کمک انجام نگیرد

بگو که یک‌شبه مردی شدی برای خودت
و ایستاده‌ای امروز روی پای خودت

نشان بده به همه چه قیامتی هستی
و باز در پی اثبات ادعای خودت

از آسمانیِ گهواره روی خاک بیفت
بیفت مثل همه مردها به پای خودت

پدر قنوت گرفته تو را برای خدا
ولی هنوز تو مشغول ربّنای خودت

که شاید آخر سیر تکامل حَلق‌ات
سه جرعه تیر بریزی درون نای خودت

یکی به جای عمویت که از تو تشنه‌تر است
یکی به جای رباب و یکی به جای خودت

بده تمام خودت را به نیزه‌ها و بگیر
برای عمه کمی سایه در ازای خودت

و بعد، همسفر کاروان برو بالا
برو به قصد رسیدن، به انتهای خودت

و در نهایت معراج خویش می‌بینی
که تازه آخر عرش است، ابتدای خودت

سه روزِ بعد، در افلاک دفن خواهی‌شد
کنار قلب پدر، خاک کربلای خودت

طفل شیرم شیر نه، تیر بلا را دوست دارم
تشنه‌کامم، آب نه، دریای لا را دوست دارم
از شب میلاد گفتم، با زبان بی زبانی
عاشق کرب و بلایم، کربلا را دوست دارم

باغبان آغوش خود را باز کرد
فصلی از دیوان عشق آغاز کرد

گوهر دردانه را در جان کشید
با خدایش اینچنین آواز کرد

داده ام قربانیان بی شمار
عشق تو با من چنین اعجاز کرد

در میان گفتگو دستی ز کین
تیر دیگر در کمانش ساز کرد

تیر آمد ناگهان بر گل نشست
برگ برگش صحبت از یک راز کرد

نوگل زیبای باغ باغبان
زخم بر حنجر برایش ناز کرد

از سه سو خون از گلویش میچکید
آسمان را غرق در پرواز کرد